چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

 فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

 من می پذیرم رفته ای و بر نمی گردی همین !

 خود را برای درک این ،

صد بار تحسین می کنم

 کم کم ز یادم می روی

 این روزگار و رسم اوست !

 این جمله را با تلخی اش ،

          صد بار تضمین میکنم ...

بهار آمد گل و نسرين نياورد

نسيمي بوي فروردين نياورد

پرستو آمد و از گل خبر نيست

چرا گل با پرستو همسفر نيست

عاقبت صید سفر شد یار ما یادش به خیر
نازنینی بود و از ما شد جدا یادش به خیر
با فراقش یاد من تا عهد دیرین پر گرفت
گفتم ای دل سالهای جانفزا یادش به خیر
آن لب خندان که شب های غم و صبح نشاط
بوسه می زد همچو گل بر روی ما یادش به خیر
با همه بیگانه ماندم تا که از من دل برید
صحبت آن دلنواز آشنا یادش به خیر
روز شیدایی دلم رقصد که سامان زنده باد
شام تنهایی به خود گویم سها یادش به خیر
آن زمانها کز گل دیدار فرزندان خویش
داشتم گلخانه در باغ صبا یادش به خیر
من جوان بودم میان کودکان گرمخوی
روزگار الفت و عهد وفا یادش به خیر
شب که از ره می رسیدم خانه شور انگیز بود
ای خدا آن گیر و دار بچه ها یادش به خیر
شیون سامان به کیوان بود از جور سهیل
زان میان اشک سها وان ماجرا یادش به خیر
تار گیسوی سهیلا بود در چنگش سروش
قیل و قال دخترم در سرسرا یادش به خیر
قصه می گفتم برای کودکان چون شهرزاد
داستان دزد و نارنج طلا یادش به خیر
سالهای عشرت ما بود و فرزندان چو ماه
ای دریغ ان سالها وان ماهها یادش به خیر
یار رفت و عمر رفت و جمع ما پاشیده شد
راستی خوش عشرتی بود ای خدا یادش به خیر
می رسد روزی که از من هم نماند غیر یاد
 آن زمان بر تربتم گویی که ها یادش به خیر
 

هر چه کنی بکن ولی
از بر من سفر مکن
یا که چو می روی مرا
وقت سفر خبر مکن
 گر چه به باغم ستاده ام
نیست توان دیدنم
شعله مزن بر آتشم از بر من گذر مکن
 روز جدایی ات مرا یک نگه تو میکشد
وقت وداع کردنت
بر رخ من نظر مکن
دیده به در نهاده ام
تا شنوم صدای تو
حلقه به در بزن مرا
عاشق در به در مکن
من که ز پا نشسته ام
مرغک پر شکسته ام
 زود بیا که خسته ام
زین همه خسته تر مکن
گر چه به دور زندگی
تن به قضا مهاده ام
آتشم این قدر مزن
رنجه ام این قدر مکن
بوسف عمر من بیا
تنگدلم برای تو
رنج فراق می کشد
خون به دل پدر مکن
هر چه که ناله می کنم
گوش به من نمیکنی
یت که مرا ز دل ببر
 یا ز برم سفر مکن 

« راحت ترين قسمت زندگي مرگ است اما سخت ترينش وقتيه كه بفهمي عزيزترين كسي رو كه دوست داشتي به خاطر مرگ از دست داده اي »»

غم تنهايي من
كوله باري است پر از غربت و درد
كوله باري است پر از حرفهاي تلخ
غم تنهايي من را چه كسي مي فهمد؟
شايد يك روز
بيايي ز سر شوق و هوايم بكني
و ببيني كه چه خاموش
در آن سوي افق
قلبم از اين همه درد آرام است
پيكرم گرچه ميان مردمان نيست
ولي
روح من
چشم در راه
دعايي مانده است

رفتي و گفتي که تنها ميشوي
                        گفتمت هر لحظه يادت با  من  است
گفتي از خاطر ببر, يادم مکن
                        گفتمت  آيين  من , دل بستن  است
گفتي از دل بر بکن سوداي من
                       گفتمت دل بي تو با من دشمن است
شادمان گفتي خداحافظ تو را
                      گفتمت اين لحظه ي جان کندن است
رفتي اما بي تو تنها نيستم
                       آفرين  بر  غم  که هر دم با  من است

زیر خاکستر ذهنم باقی ست

آتشی سرکش و سورنده هنوز

یادگاری ست ز عشقی سوزان

که بود گرم و فروزنده هنوز

عشقی آنگونه که بنیان مرا

سرخت از ریشه و خاکستر کرد

غرق در حیرتم از اینکه چرا

مانده ام زنده هنوز

گاهگاهی که دلم می گیرد

پیش خود می گویم

آن که جانم را سوخت

یاد می آرد از این بنده هنوز

سخت جانی را بین که نمردم از هجر

مرگ صد بار به از بی تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم، هستم پیش چشمان تو شرمنده هنوز

گرچه از فرط غرور اشکم از دیده نریخت

بعد تو لیک بعد از آنهمه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز

گفته بودند از دل برود یار چو از دیده برفت

سال ها هست از دیده من رفتی، لیک

دلم از مهر تو آکنده هنوز

دفتر عمر مرا، دست ایام ورق ها زده است

زیر بار غم عشق ، قامتم خم شد و پشتم بشکست

در خیالم اما، همچنان روز نخست

تویی آن قامت بالنده هنوز

در غمار غم عشق دل من بردی و با دست تهی

منم آن عاشق بازنده هنوز

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

گر که گورم بشکافند عیان می بینند

زیر خاکستر جسمم با قی ست